2013-09-29

Gedichte von Klaus Groth- Dat Moor (4)








Dat Moor

De Borrn bewegt sik op un dal,
as gungst du längs en böken Bahl,
dat Water schülpert inne Graff,
de Grasnarv bewert op un af;
dat geit hendal, da geit tohöch
so lisen as en Kinnerweeg.

Dat Moor is brun, de Heid is brun,
dat Wullgras schint so witt as Dun,
so week as Sied, so rein as Snee:
den Hadbar reckt dat bet ant Knee.

Hier hüppt de Pock in ’t Reth hentlank
un singt uns abends sin Gesank;
de Voß de brut, de Wachtel röppt,
de ganze Welt is still un slöppt.

Du hörst din Schritt ni, wenn du geist,
du hörst de Rüschen*, wenn du steist,
dat levt un wevt in ’t ganze Feld,
as weer’t bi Nacht en anner Welt.

Denn ward dat Moor so wied un grot,
denn ward de Minsch so lütt to Mot:
Wull weet, wa lang he dör de Heid
Noch frisch un kräfti geit!




zurück                                                                                 nächstes Gedicht von K.Groth


Biografie von K.Groth

Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen

Nachrichten an:

geologe.ef@gmx.de