2013-09-28

Gedichte von Klaus Groth-Goldbarg (2)





Goldbarg

Och öwer de Heid, de brune Heid,
dor heff ik wannert mennigmal!
De Schap de gungn dor op de Weid,
de Scheper seeg vun’n Goldbarg dal.

De Vageln sungn, de Blom de blöhn,
un öwer allens schin de Sünn.
War weer de brune Heid so schön,
un smuck de Weg doröwer hin!

Och öwer de Heid, de brune Heid,
dor heff ik wannert mennigmal!
De Storm, de harr de Blöm verweiht,
un eensam leeg se, kold un kahl.

Un doch, se weer mi noch so schön,
un smuck de Weg doröwer hin.
He föhr mi, wo min Blom mi blöhn,
un wo mi schin int Hart min Sünn.

De brune Heid, de schöne Heid —
wo is se bleben mit er Blöm?
Dor wo dat gröne Korn nu weiht,
dor liggt se graben mit min Dröm.

De Plog de klung doröwer hin,
nu grast do Veh op fete Weid. —
Mi awer liggt se noch in’n Sinn,
de brune Heid, de schöne Heid!





Zurück                                                                        nächstes Gedicht von Klaus Groth


Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen

Nachrichten an:

geologe.ef@gmx.de