2013-09-28

Gedichte von Klaus Groth- Helgoland (1)






Helgoland

Dar sücht ut See en Ländeken hoch,
en Ländeken hoch,
un flach hin liggt de Strand,
dar hebbt de Schep un Möwen ehr Tog,
dat is old Helgoland.

Dar glänzt as Sülwer unendli dat Meer,
unendli dat Meer,
un flöt un ebbt heraf,
und klingt dat deep as Klocken darher —
hör to ! denn brust dat Haf.

Denn gat de Waggen bi Dag un Nacht,
bi Dag un Nacht,
un de Storm, de hult dar mank;
doch brickt sik an den Felsen ehr Macht
all dusend Jahren lank.

Dat is en Leed, dat hörn se geern,
dat hörn se geern,
de Schippers op Fels un Strand;
dat lockt se torügg ut wiede Feern,
torügg na ehr Helgoland.



Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen

Nachrichten an:

geologe.ef@gmx.de